Herken je dat gevoel als je zo halverwege de dertig gaat — dat stemmetje in jezelf, met dat meeh-gevoel erbij? Je had hiervoor nog drive. Zin om de tango te dansen, van alles te doen en te maken. De motor van je boot denderde lekker. En dan ineens — mist. Geen idee wat je moet, wat je wilt, waar je heen moet, wat je kunt. Alsof alle stekkers in je hoofd zijn weggetrokken, de motor van je boot geflikkerd is en je dobbert. Zomaar. Midden op zee. (Ik heb trouwens helemaal niks met boten, maar dit omschrijft wel precies wat ik bedoel.)
Welke kant wil je op? Waar moet je heen? Kun je het wel? Wat wil je? Wat brengt het?
Fuck. Ik weet het niet... is dit het?!
Linda, deze rit duurde bij mij zo'n zes jaar. Ik ben nu 38 en — fuck yes — eindelijk schijnt de zon weer. Komen de mosselen van de motor af en blinkt er een gloednieuwe Yamaha Mercury op de steiger.
Ze noemen dat wel een midlifecrisis. Al vraag ik me af of het dat is, de perimenopauze, of gewoon een mentale breakdown die aanvoelt als honderd jaar. Het was me een bevalling.
En ga me niet vertellen dat ik de enige ben.
Dus neem nog een slok, verslik je niet. Er is licht op komst. Het-komt-goed.
Ik vraag me vaak af, als ik naar de mensen om me heen kijk: doe jij écht wat je altijd hebt willen doen? Doe je écht datgene wat je gelukkig maakt?
Want ik heb het gevoel dat 9 van de 10 mensen leeft op de automatische piloot. En het zal je verbazen dat wanneer je die vraag stelt, de antwoorden vaak zijn: "Nah nee, maar wie wel?!" Of: "Ik wilde vroeger voetballer worden, maar ja — scheve knieën en de feeling van een doperwt, dat werd hem niet." Of gewoon: "Mijn vader deed dit altijd, en zo ben ik er ingerold."
En begrijp me niet verkeerd, er moet in deze tijd geld verdiend worden. Het is allemaal tering duur. Maar liggen onze standaarden niet ook op plankje 300 hoog?
Wel twee keer per jaar op vakantie. Wel twee auto's — geen Fiat Panda, want dan staan we voor lul. Iedere dag vlees. Iedere maand iets nieuws in de kast. Twee sporten voor de kids. Kinderfeestjes waarbij snoephappen skeer is, dus gaan we met acht kids naar de bioscoop — en afsluiten met McDonald's.
En ik ben deels zelf ook schuldig, lieve mensen. Maar als we er eerlijk over nadenken... het slaat werkelijk helemaal nergens meer op. De wereld is een beetje krankzinnig aan het worden, toch?!
Maar maakt dit ons écht blij? Mij niet. En het ging me meer en meer tegenstaan.
Ik weet dat ik als klein meisje op bed lag en nadacht wat ik later wilde worden. Ik kon niks anders bedenken dan gewoon gelukkig zijn. En als ik dan iets wilde doen... was het al die mooie plekjes in de wereld zien.
Maar toen werd ik wakker uit mijn droom. Dat kun je niet worden. Wie kan nou al die mooie plekjes zien? Dan moet je veel geld hebben.
Dan werd ik verdrietig. De wereld is zo immens groot, en ik zal haar nooit helemaal kunnen zien. Dat raakte me echt. Wie weet... wie weet als ik later groot ben.
Nou. Nu ben ik later groot. En als ik om me heen kijk, zie ik gewoon te weinig mensen hun verlangens léven. Automatische piloot aan, een lege blik en een leeg gevoel. Je voelt het als je langs mensen loopt. En dat maakt me sip.
Dit gevoel werd ondraaglijk tijdens de hoest-in-je-elleboog-periode en de doe-het-voor-de-ander-periode. Ik heb nog nooit zo verbaasd gestaan over hoe we tegenover elkaar staan. Als dit de toekomst is... doe ik daar niet aan mee.
Er kwam een drive in mij naar boven. Vrij. Plezier. Lief voor elkaar. Begrip. Lol. Lachen. En kijken naar alles wat ik leuk vind en het gewoon proberen. Idem voor mijn kids. What the fuck is dit voor toekomst?!
En nu moet ik even denken aan mijn buurman die zegt "je bent wat lang van stof" — dus ik sla het plat: ik wil weg.
Ja. Daar kwam het op neer. En ik leef niet alleen — man en twee kids. Maar manlief beaamde het plan. Leven. Met een grote L. Eigenlijk allemaal hoofdletters: WE WILLEN HET LEVEN LEVEN.
Geen probleem als jij daar blij van wordt — ik respecteer ieders keuze, écht waar. Maar deze meid past daar voor. Dus wij doen het anders. Astalapasta, we pakken onze spullen en tabee ermee.
Is dit allemaal rozengeur en maneschijn? Vast niet. Ik ben niet diegene met alleen maar een roze bril op — het gras is in Spanje ook uitgedroogd en dus niet groen. Maar ik weet wel dat wat zon alleen al me goed zal doen. En als je naar mijn witte snavel, schrale haar en stijf lijf kijkt, snap je ook dat ik vitamine D nodig heb.
Probeer maar eens een trekhaak onder je camper te laten monteren als het niet op je formulier staat. Mijn man heeft jeuk, uitslag en zweet gekregen op plekken waarvan hij niet wist dat die bestonden.
Dus roze wolk? Nee. Maar wel iets waar wij blij van worden, naar uitkijken, willen proberen en gewoon gaan doen. Omdat het ons gelukkig maakt. Omdat we nieuwsgierig zijn. Omdat ons hart een sprong maakt. Omdat we als gezin het leven willen leven, ontdekken en ervaren. Daarom. Punt.
Dus de schijt met "ja maar wat als het niet lukt." Want als jij morgen op je sterfbed ligt — vind je het dan een fijne gedachte dat je alleen maar de geraniums van je buurvrouw hebt bekeken? Wil jij sterven met de gedachte: "had ik toch maar..."
Oh god, nee echt niet. Mijn stem zal zeggen: "Poeh, we did it. Ik heb geleefd. Geprobeerd. Het was spannend, het was misschien niet altijd de handigste keuze — maar man, wat hebben we avonturen beleefd."
En die boodschap wil ik dat mijn kids meenemen. Leef je leven. Probeer, val — pa en ma staan achter je om je op te vangen. Maar ervaar. Voel waar je verlangens zijn.
En dan zit je in zo'n fase. Je wílt vast inpakken en opruimen, maar het is gewoon nog te vroeg. Van de week heb ik de posca-stiften, potloden en tekenpapier alvast in de camper gelegd — want die lagen al drie weken onaangeroerd te verstoffen in de kast. Leek me logisch.
Wat denk je? Ik heb het nog geen dag in de camper liggen of... "Maaaammm, waar zijn de posca-stiften?!"
Als ik 83 keer alles opnieuw moet pakken krijg ik spontaan aambeien.
Wél heb ik leuk kurk voor aan de muur gekocht, zodat de mooie kiekjes met mijn mini-polaroid gezellig opgehangen kunnen worden. En — oh ja! — er ligt een nieuw matras in.
Nieuw matras. Twintig centimeter dik. Wie doet je wat. Laat die stokbroden maar komen.
Dus ja — nog welgeteld 2,5 week wachten. Dan kan ik de hagelslag gaan inslaan. Want die hebben ze namelijk niet in bijna heel Europa, en zonder hagelslag geen leven. Kleding erin bonjouren en gaan met die banaan!
En zoals jullie lezen: ik lig totaal lekker op schema. Prikbord en matras zijn geregeld. Huis opruimen, uitzoeken en de rest... dat komt wel goed. (Herken je het ADD-stukje? Haha.)
Halverwege geef ik jullie natuurlijk weer een update. De zweetdruppels zijn er nu nog niet zo, maar die zullen vast komen. En voor de mensen die me nog niet kennen — ik heb zoiets van ADD, ADHD, weet ik veel wat voor label er precies op past. Ik ben geen labelplakker, helemaal niet zelfs. Maar als ik zeg dat ik ADD heb, snap je iets beter hoe mijn hoofd werkt. Of eigenlijk... hoe het dat niet doet. En dan klinkt de rest van dit blog ineens een stuk logischer. Of juist niet. Maar dat is dan ook precies het punt. Welkom in mijn hoofd. 😅
Voor de mensen die me kennen: ik heb grove praat, neem geen blad voor de mond, maar kan ook bloedsereus zijn. Zoals ik altijd zeg: ik ben 50 shades of everything. Mijn blogs zullen dan ook werkelijk van alles zijn — diep, rauw, humoristisch, spiritueel en leerzaam. Want je hoeft namelijk niet één ding te zijn.
Ik ben alles. Heulijk!
Een bakkie koffie en het eerlijke verhaal van Brigitte.
Vol humor, af en toe grof taalgebruik, eerlijk, inspirerend en motiverend.
Kleedje op de bank, jij leest — ik lul.
Leef het leven. Probeer, val, sta op. En spring.
Proost — en tot volgende week. ☕